شب و روز به چیزی فکر کنی که حتی نتونی برای کسی تعریفش کنی...

حتی روت نشه تو راز و نیازات با خدا به زبون بیاریش و از خودش بخوای...

که با عقل و منطق و شرع و اخلاق هیچ رقمه جور در نیاد...

خدایا کنترل ذهنهامون رو خودت دست بگیر...

بد ماجرا می دونی کجاست؟

اونجا که لیست دوستاتو باز میکنی دونه دونه از بالا میای پایین و به ته لیست می رسی میبینی به هیچ کدومشون نمیتونی دردتو بگی...

به مامانت نمیتونی بگی...

به خواهرت نمیتونی بگی...

به دوستای صمیمیت نمیتونی بگی...

حتی به تراپیستت نمیتونی بگی...

پس من این درد لامصبو به کی بگم...

دلم ترکید ازبس تنهایی غصه خوردم...

اگر شیدایی یعنی 24 ساعته به موضوعی فکر کنی...

با فکرش بخوابی، با فکرش بیدار بشی...

کل شب خوابش رو ببینی...

هر لحظه و هر لحظه و هرلحظه در هر موقعیتی تو یادت باشه...

مدام تمام برخوردها رو تو ذهنت مرور کنی و گاهی لبخند بزنی و گاهی اشک بریزی...

و از شدت دلتنگی احساس کنی تمام قفسه سینت تو فشاره...

اگر شیدایی یعنی این ها...

من تو 26 سالگی یک شیدایی عمیق رو تجربه کردم!

همین...